Onze grenzen zijn verschillend

Lichaamsgrenzen hebben we allemaal, maar er is onderling veel verschil. De ene persoon kan veel aan, de ander wat minder. We leven in een aards lichaam en dat aardse vat is kwetsbaar en we hebben te maken met een vernederd lichaam dat zijn beperkingen heeft. We kunnen niet ‘alles’ en daarom is het van belang onze grenzen te bewaken, anders gaat - zogezegd - ons lampje uit.

 

Balans tussen inspanning en ontspanning

Maar of we nu sterk(er) zijn of zwak(ker), we weten dat we allemaal naast werk en inspanning ook rust en ontspanning nodig hebben. In theorie weten we wel dat er tussen die twee balans behoort te zijn, willen we onszelf wel bevinden. Maar de allermeesten van ons hebben ook ervaren dat de praktijk weerbarstig is. Veel mensen - ook christenen - zijn druk, of in elk geval maken we ons (te) druk. En we kennen het gezegde: overal waar ‘te’ voor staat is niet goed, behalve tevreden. We leven in een flitsende maatschappij en we ‘moeten’ van alles. Sociale media hebben tegenwoordig een sterke invloed en de impact daarvan geldt niet alleen jongeren, maar ook ouderen. Zelfs mensen die - net als ik - met pensioen zijn gegaan merken dat hun tijd - na het werken via banen in de samenleving - al gauw weer (in)gevuld wordt, al kun je uiteraard daar zelf keuzes in maken.

 

Grensbewaking

We kunnen ons afvragen of al die ‘drukte bij elkaar’ niet in mindering komt op onze inzet in een christelijke gemeente. Of nog dichterbij onszelf: ons lichaam gebruiken we om actief te zijn: thuis, in de gemeente, op ons werk, in onze omgeving, in menselijke contacten, in onze vrije tijd. Maar het risico is dat we daarbij over onze lichaamsgrenzen heengaan.

 

Schilderijen in diverse lijsten

We kunnen iets leren van een museum waarin schilderijen worden tentoongesteld. De schilderijen zitten allemaal in een lijst. Die omlijsting kan groot, middelmatig of klein zijn. Sommigen zijn klein en hangen in een hoekje en maken een bescheiden indruk. Anderen zijn geweldig groot en beslaan vele meters.

Zo is het ook met mensen. We zijn allemaal verschillend en we hebben diverse kwaliteiten en capaciteiten. We zijn als christenen allemaal geroepen om in de kracht van de Geest liefdevol, rechtvaardig en heilig te leven, maar we kunnen leren te rusten binnen onze eigen grenzen of onze eigen ‘omlijsting’ (naar het schilderijen-voorbeeld).

 

Vrede binnen je ‘omlijsting’, zoals ook Jezus

Blijven we daarbinnen, dan kunnen we Gods zegen en zijn vrede ervaren.  Van Jezus lezen we dat Hij moe kon worden en desondanks kon Hij nog levend water geven (Joh. 4:6-14). Jezus bleef - op enkele uitzonderingen na - binnen de grenzen van het land Israël. Tot Golgotha was hij slechts geroepen tot de verloren schapen van het huis van Israël (Matt. 15:24). Ondanks dat Hij Zich beperkte - in zijn vernederde lichaam zoals wij - had Hij het nodig te rusten, bijvoorbeeld door te gaan slapen onderin het schip. ‘Hij kon immers niets doen van Zichzelf, of Hij moest het de Vader zien doen’ (Joh. 5:19,30).

 

Noch opkijken, noch neerkijken op anderen

Binnen onze grenzen, onze ‘omlijsting’ kunnen wij beléven dat ‘alle dingen medewerken ten goede voor hen die God liefhebben’ (Rom. 8:28). Want wij zijn ‘bestemd om aan het beeld van Zijn Zoon gelijkvormig te zijn’ (Rom. 8:29).

Soms gaan we om met mensen die veel meer uithoudingsvermogen dan wij hebben, of met mensen die veel minder slaap nodig hebben. Laten we niet jaloers zijn op een ander die veel meer kan. En laten we ook niet neerkijken op anderen die fysiek zwakker zijn dan wij.  Het gaat erom ons niet te vergelijken met anderen, maar dat we rekening houden met de beperking van onze eigen kracht en vermogen. Dat geldt niet alleen lichamelijk, maar ook als het gaat om jagen naar hoge posities, carrièredrang, het zoeken naar meer, groter, beter, hoger en mooier op het aardse vlak. Een en ander kan zo gemakkelijk onze tijd en energie opslokken… Want blijft er dan nog over van ‘zoek EERST het Koninkrijk van God’ ? (Matt. 6:33).

 

Niet door pijnstillers op de been blijven…

Eén van onze voortrekkers in het volle evangelie, Henk van Pagee, worstelde ook met deze dingen, namelijk hoe zijn tijd en krachten te verdelen. Hij zei tegen mij schertsend, maar met een serieuze ondertoon: “Ik doe wat ik doe, ik ben wat ik ben, dank zij de Heer en ibuprofen” en: “Mijn agenda is vol, niets is mij te dol, dank zij de Heer en paracetamol.” Kortom met de les: we kunnen niet blijven grijpen naar pijnstillers om op de been te blijven, maar we moeten eenvoudigweg gas terugnemen. Al is het waar wat Oral Roberts eens zei die veel met zieken bad: “God heeft een grote zegen gelegd in een asperientje.” Ik merk zelf dat als ik maar ongeremd doorga met al mijn activiteiten, dat ik dan oploop tegen hoofdpijnen, dat slaat op mijn zwakke plek en ik raak zo ook mijn weerstand kwijt, als ik denk er meer dan 100% voor te ‘moeten’ gaan op welk gebied ook.

Onlangs zei ik tegen iemand: “ik houd soms te veel ballen tegelijk in de lucht.” Daarop kwam de reactie: “je zegt ‘soms’, maar je bedoelt ‘vaak’.” Hij had eerlijk gezegd gelijk! Het jongleren met meer dan 3 ballen kunnen we beter overlaten aan goochelaars…

 

Je niet laten opjutten buiten de rust van God

We kunnen met al ons ‘gedoetje’ God voor de voeten lopen en laten we niet vergeten dat de duivel de opjutter en afbrander bij uitstek is die we niet in de kaart moeten spelen. Daarom: wijsheid gewenst, om ook in de natuurlijke wereld te zoeken naar rust binnen onze grenzen, want de boog kan niet altijd gespannen zijn. De Heer zegene je!